Middenduin: nog te vroeg voor het voorjaar

Wie van af de Duinlustweg via de Zandvaart naar de open vlakte van Middenduin loopt, ziet nog maar weinig voorjaarsbloemen. Slechts enkele stinzenplanten zoals de crocus en het sneeuwklokje zijn te bewonderen.

Wat ook opvalt zijn de gevolgen van de afgelopen stormperiode (met name de Sinterklaasstorm van 2013).

Wat hier verwondering opwekt, is toch wel de ondiepe worteling van de omgewaaide boom. Het grondwater staat blijkbaar vrij hoog. De boom stond niet vlak aan de Zandvaart.

De herfstkleuren zijn nog volop aanwezig. De watercirculatie wordt weer op zomerniveau ingesteld: gras en riet beginnen te groeien, om later in het jaar weer te worden gemaaid.

Het halfnatte terrein doet sommige bezoekers opmerken: het lijkt wel een sawa (maar dan wel zonder dijkjes en hoogteverschil).

 

Ook het "bodemarchief" komt tevoorschijn. Vroeger werd op de vlakte landbouw/veeteelt en later bloembollenteelt uitgeoefend. Staatsbosbeheer is al jaren bezig de bodem schoner te maken.

Verscholen in het veld duikt soms een bolgewas op. Nog een restant van vroeger jaren of een grapje van een bezoeker?

Als het rustig is, zoals in deze tijd, bestaat een grote kans om een ree te ontmoeten en te fotograferen.

 

Wie deze zwammen ziet, begrijpt, dat het nog winter is, alhoewel sommige (zadelzwammen bv.) het hele jaar te zien zijn.

Nog even een blik op een deel van de "bocht van Borski" en de wandeling loopt ten einde.

Wie zich nog wil verdiepen in de geschiedenis van het Middenduin vindt in deze uitgave van de jaarboekserie Haerlem een interessant artikel, dat geschreven is door mr. C.W.D. Vrijland. Op de website van de stichting Ons Bloemendaal staat een necrologie van deze bekende, zeer terzakekundige en gerespecteerde auteur.

Het moerasbos van Caprera

Richting meertje van Caprera is ook richting moerasbos en duinrellen.

Dit pad leidt ook naar het moerasbos en laat duidelijk het nut van duinrellen zien. Bij een forse regenperiode stroomt het water ook hier naar beneden.

Hier is het begin van de route naar het moerasbos. Niet iedereen begrijpt dit bord!

Op het pad naar het moerasbos is een (dode) boom met veel zwammen te bewonderen. (Een passante met twee hondjes heeft mij nadrukkelijk op deze boom geattendeerd).

Links en rechts van het pad is op diverse plaatsen het kwelwater te zien, dat van de duinvoet afstroomt en via het moerasbos het meertje van Caprera bereikt.

Het moerasbos van uit verschillende hoeken gezien. Het bos bestaat uit berken, elzen en wilgen. Ook het water uit het duinrelsysteem komt hier terecht.

Vlakbij het punt, waar het moerasbos overgaat in het meertje is nog een eilandje, in feite een hoger gelegen stukje grond.

Uitzicht op het meertje van Caprera richting Bloemendaal.

Een van de duinvoeten, waar het kwelwater vandaan komt.

Delen van het duinrelsysteem. Duinrellen zijn al heel vroeger gegraven om kwelwater onder controle te houden. Veel duinrellen zijn verdwenen, maar op Caprera is het systeem weer grotendeels hersteld. Dit systeem zorgt ervoor dat het kwelwater uiteindelijk in het meertje terecht komt.

Het meertje van Caprera met moerasbos vanaf de Brederodelaan gezien. De vleeskoeien wachten gelaten de komende slacht af.
Helaas wordt landgoed Caprera vooral gewaardeerd als hondenuitlaat-plek en als cultuur-locatie (openluchttheater Caprera).